Het leven is keuzes maken.

Soms merk je na bijna 52 jaar dat niet alle keuzes door jezelf werden gemaakt.

Dat heeft altijd gevolgen.

 

Ik ben een Vlaams-Brabander.

 

Ik had het voorrecht om in mijn tienerjaren in contact te komen met een kunstenaarsfamilie. Via mijn vader. Mijn beste jeugdvriend woonde samen met zijn 4 zussen, papa (kunstenaar) en mama in een huis dat je kan vergelijken met het huis van Pipi Langkous. Alles verliep daar juist tegenovergesteld als bij mij thuis. Vrije gedachten, de zoete inval, zotte feestjes, weinig regels, soms veel geld, soms geen geld.

Ik was daar graag.

 

Echter, de traditionele, conservatieve omgeving besliste voor mij. Ik kreeg een pad uitgestippeld dat zou leiden naar een succesvol leven. Het pad was moeilijk maar het leidde tot een leven waar veel mensen tevreden mee zouden zijn.

 

De jeugdvriend is er niet meer, de kunstenaar ook niet.

Toch hebben ze iets nagelaten. De liefde voor kunst, voor het creatieve, voor de open geest.

 

Echter, het leven heeft altijd geheimen en soms duurt het even voor die worden prijs gegeven. Na een lange zoektocht werd het mij duidelijk dat mijn identiteit, mijn plaats in het gezin niet was hoe het zou moeten zijn.

De naam krijgen van een overleden broertje maakte dat mijn eigen identiteit nooit ten volle werd begrepen. Een moeilijk verwerkingsproces volgde én leek nooit te eindigen. Tot ik het canvas en de olieverf ontdekte.

Het schilderen hielp mij om mijn eigen identiteit te vinden en te tonen.

 

“Mensen laten nadenken over hun eigen identiteit en hun plaats in onze samenleving, dat is de reden waarom ik vandaag kunst maak”

foto 2018